Over verdoving van pijnlijke en vrolijke gevoelens

Hallo,

Enkele dagen terug schreef ik in mij blogpost rond creativiteit over het loskomen van angst. De kleine stapjes methode, en het bewust omzetten van de interne dialoog. En die methoden zijn zo krachtig om over angst heen te komen. Die kleine stapjes methode lijkt heel erg op het attachment play dat Aletha Solter aanbeveelt om met kinderen te doen die angst hebben. Het voorbeeld dat ze in haar boek beschrijft is dat als jouw kind bang is van honden. Dan zou je kunnen kijken waar die grens van comfort ligt en daarrond te gaan spelen met toenadering en terugkeren. Een beetje zoals de zee op het strand aankomt. Als eerste stap zou je bijvoorbeeld je kind op de arm kunnen nemen en wijzen naar een hond. “Kijk daar is een hond!” en al spelend kan je je kind extra beschermen. “Zullen we nog eens kijken? … ooh dat was spannend”. En als je kind lacht weet je dat je de juiste balans gevonden hebt tussen de comfortzone en de  veiligheidszone. Op den duur kan je misschien eens de staart van de hond aanraken en daarna weer even lachend wegrennen.

Deze ochtend toen mijn dochtertje al helemaal aangekleed was en we waren klaar om te vertrekken wilde ze nog even in bed kruipen en kondigde ze aan dat ze ging slapen. Ze klonk heel speels. Slapen is altijd een beetje spannend, want het betekent toch altijd een afscheid. Er zijn slaapjes overdag zonder dat er een volwassene in de kamer blijft en zij gaat eerder naar bed, dus dat is ook weer even alleen zijn, en het slapen op zich is ook even naar een andere “plek”. We gaan precies even weg als we inslapen. Ik had een vermoeden dat ze een afscheidsspelletje wilde slepen en ik deed mee. Ik legde het deken over haar heen, gaf haar een dikke zoen, ik gooide kusjes naar haar terwijl ik naar de deur liep en zei “slaapwel!”. Ik ging even achter de deur staan en kwam dan weer binnengerend om haar snel terug een knuffel te geven. Ze gierde van het lachen. Om weer even helemaal veilig te zijn moest het deken er weer af en kwam ze me een hele dikke knuffel geven. Toen wilde ze nog een keer spelen. Na een keer of 4, kroop ze uit bed en wilde naar beneden gaan. Ik had het idee dat ze het toch net een tikkeltje spannend had gevonden. Toen we beneden waren kondigde ze terug aan dat ze ging gaan slapen. Ik vroeg of ze op de zetel wilde slapen en ze weigerde. Het moest boven zijn. We hebben het spelletje nog een paar keer gespeeld en opnieuw gierde ze van het lachen. Kinderen weten echt precies wat ze nodig hebben. Ik sta er altijd weer van te kijken.

Ik wilde daar nog even op terugkomen vandaag omdat lachen zo heilzaam is in relatie tot angst. En dat is bij volwassenen ook zo. Heb je bij jezelf al eens opgemerkt dat je vaak begint te lachen als je aan de rand van je comfortzone komt? bijvoorbeeld als iemand je vraagt om te dansen of een foto wil nemen van je?

Het valt me zo op dat we in onze cultuur niet echt stilstaan bij het ontspannende en genezende van lachen en huilen. We weten wel dat het deugd doet al wij even kunnen lachen of huilen bij iemand die naar ons luistert, maar we staan er niet zo bij stil dat als we dat niet doen, we toch IETS moeten met die gevoelens. En dat iets is toch meestal onderdrukken tot het niet meer lukt om te onderdrukken en dan schieten we wel eens uit op een manier die we laten betreuren.

Marion Rose, die een echte ambassadeur is van Aware Parenting beschrijft dat je maar 3 dingen kan met emoties:

  • Expressie
  • Repressie
  • Agressie

De eerste is natuurlijk de enige gezonde manier van omgaan met emoties en toch ontmoedigen we dit een beetje in onze cultuur. De andere twee zijn eigenlijk maar tijdelijke oplossingen. Je kan het maar tijdelijk onderdrukken en als je je afgereageerd hebt voel je ook maar tijdelijk een verlichting. Die gevoelens zullen nog eens naar boven komen op een later moment, wachtend om op dat moment tot expressie te komen.

De manier waarop we dat onderdrukken verschilt van persoon tot persoon. Die repressiemechanismen of controle patronen zoals Aletha ze beschrijft helpen ons als een soort verdoving. En het is goed dat we die mechanismen kunnen inzetten, want anders zouden we op eender welk moment kunnen overspoeld worden met gevoelens van bijvoorbeeld pijn en angst. Het feit dat we dat kunnen reguleren zorgt ervoor dat we kunnen functioneren in de maatschappij. Dit is wat er bedoeld wordt als men het heeft over emotionele intelligentie (EQ). We maken van alles mee doorheen onze dag, en we kunnen onze extase en onze angst en ons verdriet opsparen tot we bij iemand zijn die naar ons kan luisteren of tot we zelf even de tijd kunnen nemen om te reflecteren.

Dus die controle patronen werken een beetje als een verdoving die ons beschermt wanneer we dat nodig hebben maar de keerzijde is natuurlijk ook dat we meteen verdoofd zijn voor alle gevoelens. We kunnen jammer genoeg niet kiezen om de nare gevoelens te verdoven en de vreugdevolle gevoelens wel nog te voelen.  Zo zou het bijvoorbeeld kunnen dat iemand die graag een glaasje drinkt om zich even wat beter te voelen, en toch nog een leuke avond wil beleven op zoek kan gaan naar net een wat spannender moment om net wat MEER te kunnen beleven. Hetzelfde met suiker, internetten, sporten, …

En gelukkig is het nooit te laat om te kiezen voor expressie. En dat wil ik nog even vieren!!

We zijn van nature vol vreugde, vrij van angst en verdriet, heel erg creatief, empathisch, vol van energie, en met een grote drang om een steentje bij te dragen aan onze gemeenschap.

Dus als je jezelf wel eens afvraagt hoe het komt dat je precies niets gedaan krijgt, je wel eens denkt dan je geïsoleerd bent, je moet leren om gelukkig te zijn, dan kan je dus het bovenstaande herinneren en er vanuit gaan dat er iets in de weg zit tussen je natuurlijke zelf en je huidige zelf. En dat kunnen maar 3 dingen zijn:

  • Een tekort aan informatie
  • Een niet ingevulde behoefte
  • Een teveel aan opgestapelde gevoelens

Wat is geluk eigenlijk? en hoe kom je er? Het recept dat we daarvoor geven in onze maatschappij is om hard te werken, dan kan je succesvol zijn, en als je succes hebt dan kan je gelukkig zijn, niet? Wel, ik denk dat er genoeg bewijs is dat dit recept niet werkt. Waarom niet? Telkens als je een doel bereikt hebt wordt de grens van success gewoon weer even verder gelegd, dus de paradox is dat je nooit bij dat geluk komt. En is het niet fantastisch om je te realiseren dat je geluk dus niet moet zoeken, of niet moet leren?

Het recept is: Zelf zorg om je behoeften in de vullen, de juiste informatie over wat je relevant vind, en een veilige omgeving om jezelf tot expressie te brengen!

En het is steeds hetzelfde recept voor geluk, creativiteit, energie, vreugde, connectie, … Want je bent het eigenlijk al, er zit gewoon iets in de weg.

Vaardigheden voor het leven

Hallo,

Ik denk dat van alle dingen die je een kind kan willen aanleren tijdens het opgroeien, de gewone dagdagelijkse dingen het meest waardevol zijn. En wat is dat dan, die dag dagelijkse vaardigheden? Ik zou ze opdelen in 1 categorie: Zorg! Zorg voor zichzelf, zorg voor de medemens, en zorg voor de omgeving. En het gaat vooral over die dingen natuurlijk dat het kind voor zichzelf kan doen. Want weet je nog dat een kind eigenlijk heel goed weet wat het nodig heeft? en dat een kind bij wie de behoeften zijn ingevuld eigenlijk niets liever wil dan bij te dragen aan de medemens en aan de omgeving? En dat komt goed uit want dat is precies wat we willen, niet?

Gisteren toen we een schoentje van de pop aan het zoeken waren, en ik op een gegeven moment opperde dat het schoentje verdwenen was, en dat de pop nu maar één schoentje had, ging Hannah zitten, ze trok haar eigen schoen uit en kwam die vervolgens aan de voetjes van de pop doen. ik smolt! En het schoentje is alweer terecht hoor!

Dus wat valt daar dan allemaal onder? bij dat zorg dragen? Dat hangt een beetje van de leeftijd af natuurlijk! En ook van de cultuur binnen het gezin!

Zorg voor zichzelf: Ik denk aan haren kammen, tanden poetsen, handen wassen, op het potje gaan. Een glaasje drinken pakken, een cracker smeren, of een banaan schillen. Jas aantrekken, schoenen poetsen, … En later kledij naaien of herstellen! eten koken, brood bakken, een wandeling maken of een yoga routine.

Zorg voor de ander: (lees “zorg” hier eerder als respect) “Dag!” zeggen als we weg gaan, helpen met de tafel te dekken, en de afwas te doen. luisteren als iemand aan het vertellen is of aan het zingen. Zelf vertellen wat er in je omgaat en wat je graag wil (ook dat is respectvol naar de ander want dan heeft de ander het plezier om te kunnen bijdragen!) Delen, iets aanbieden als er bezoek komt. De deur open doen, de poes eten geven, de hond knuffelen, … En kunst appreciatie! Van de eigen werken en ook die van anderen natuurlijk. leren schilderen, en tekenen en timmeren, en dingen repareren voor het gezin!

Zorg voor de omgeving: Spullen met zorg behandelen. Niet kiezen voor éénmalig te gebruiken dingen, maar kiezen voor duurzame herbruikbare dingen uit natuurlijke materialen. Een kind zal nog niet veel aankoop keuzes maken, maar de spullen waar het mee omringd is zal hij als een spons opnemen. Dus een ruimte waar orde is, en waar alleen mooie dingen staan die een duidelijke functie hebben zal een heel ander effect achterlaten dan een ruimte vol met rommel, speeltjes waarvan stukjes verloren zijn gegaan, en waar wegwerp en plastic dingen zijn waarvan niet alles meer gebruikt wordt in het dagelijkse leven. Kinderen kunnen wel al heel veel zorg dragen voor hun omgeving door bv de ramen de wassen, de plantjes water te geven, spullen op te ruimen, … De moestuin onderhouden, bijdragen aan de gemeenschap samen met een groep mensen of alleen voor de idealistische jongeren met een visie!

En je zou misschien denken dat dit dingen zijn die je moet “aanleren”, en ik zou durven zeggen dat niets minder waar is. De rol van de volwassene hier bestaat uit 2 dingen. Het gedrag zelf toepassen, Ja! jij bent het grote voorbeeld. En het kind het gereedschap aan de bieden om zichzelf te kunnen ontwikkelen en die levens vaardigheden onder de knie te krijgen.

Laat je kind met alledaagse dingen spelen

ipv steeds nieuw speelgoed aan te rijken. Een baby van 6 maanden is heel erg geïnteresseerd in een mandje vol met verschillende soorten borsteltjes of kook gereedschap! dat weet ik uit eigen ervaring 😉

SONY DSC

Geef je kind gereedschap in eigen formaat

Dit is waarschijnlijk de belangrijkste tip die ik je kan geven op het gebied van vaardigheden. Dat zorg dragen wordt een stuk gemakkelijker als het gereedschap op het formaat is van het kind. Zet een rekje in de keuken waar je kind zelf zijn drinken kan pakken en alles om de tafel te dekken. hang een spiegel in de badkamer waarin het kind zichzelf kan zien om haar gezicht te wassen en haar haren te kammen. Een borstel en een vuilblik in klein formaat. Als je eens soep probeert te drinken uit een pollepel zal je verstaan wat ik bedoel!

Ode aan de wol

Enkele dagen geleden kwam het bij me op om even naar de zee te gaan. Het was mistig en de sfeer was daarom wat sprookjesachtig. De eerste gedachte die bij me opkomt op zo’n moment is “waarom doe ik dit niet vaker?” en dan neem ik mezelf voor om het vaker te doen. Herkenbaar?

Toen we op het strand waren was de zee redelijk ver weg. We wilden ze toch even van dichtbij zien dus we zochten een route waarbij we droge voeten konden houden. De mist was zo dik dat we op een gegeven moment niet meer wisten in welke richting de zee en in welke richting de dijk was.

Buiten zijn doet zo veel goed. En dat staat ook hoog op de prioriteitenlijst van wat ik met Hannah wil meegeven. Kinderen absorberen alle ervaringen zoals een spons, dus als we ze omringen met schoonheid, rust, natuur, en de buitenlucht dan hebben ze dat allemaal mee zonder het later te moeten “aanleren”.

20170108_161234

Dat spons effect is voor mij ook een grote motivatie om zo veel mogelijk te kiezen voor natuurlijke materialen. Zowel voor “speelgoed” als voor gebruiksartikelen en zeker ook voor kleding. Hannah drinkt al vanaf een maand of 10 uit een klein glaasje, ze eet met een gewone thee lepel, en nu ook met een kleine vork. Ze eet uit een gewoon klein bordje en drinkt ook thee uit een klein kopje. Allemaal uit de materialen die ik voor mezelf ook heb uitgekozen. Hiervoor heb ik de inspiratie gedeeltelijk bij Maria Montessori gehaald maar eigenlijk had mijn moeder net zo’n grote affiniteit met natuurlijke materialen en heb ik dat cadeautje dus ook ontvangen. dank je wel 🙂

Natuurlijke materialen zijn esthetisch, voelen aangenaam aan. En voor mij spreekt het een vorm van respect uit. Daarnaast zijn dingen die uit plastiek zijn gemaakt vaak niet zo veilig omdat ze chemicaliën lekken. En de productie er van is zo schadelijk voor de planeet. En ik denk dan aan de toekomst en vraag me af hoe er over 20 jaar met plastiek zal worden omgegaan. Misschien kijken onze kinderen dan naar ons met de vraag waarom we in hemelsnaam zo veel plastiek produceerden en gebruikten. Ik bedoel, het beperken van plastiek zit nu toch al flink in de pijplijn en dat zal nog wel zo verder gaan denk ik. En als onze kinderen nu al de kans hebben om de esthetiek van natuurlijke materialen te absorberen zullen ze daar later nog steeds een voeling mee hebben.

In het bijzonder wil ik het nog eens hebben over wol. Wol is mijn held. Zeker nu het winter is, en zeker nu mijn energie wat laag zit en ik het verschil merk wanneer ik mezelf wat beter in de watten heb gelegd door bijvoorbeeld een wollen trui aan te trekken, … Ik heb zo’n appreciatie voor wat wol ons te bieden heeft. Het houd ons warm in de winter! het ademt, en we oververhitten er niet in als we vele lagen kleren aan hebben. Het hout ons koel in de zomer! Het is zelfreinigend! De vezels nemen letterlijk aan de ene kant de stofjes op die we niet willen om ze aan de andere kant weer los te laten zodat ze kunnen gaan vliegen! daarom stinken je sokken en hemdje dus lang niet zo snel als een exemplaar van katoen of synthetisch! Zalig vind ik dat. EN je kan je wollen stofjes waterafstotend maken met lanoline. Dat is het vet dat van nature op de schapenvacht zit en kan apart worden gekocht. Zo kan je bijvoorbeeld een wollen broekje behandelen zodat het vocht van een natte luier er niet door kan. Oh! en nog een kleine tip. Als je een kindje draagt, dan kruipen de broekspijpen naar omhoog omdat de beetjes zo wijd zitten. En daar is ook een oplossing voor: beenwarmers 🙂

20170108_154943

 

 

Waarom een blog?

Hallo,

Ik stel mezelf even voor: Mijn naam is Liza Pinson en ik ben 19 maanden geleden mama geworden van Hannah. Ik heb altijd geweten dat ik graag kinderen wilde en ik had ergens wel een idee dat de natuur wel wist hoe het allemaal moest en dat ik eigenlijk wel gewoon op de natuur kon vertrouwen tijdens het zwanger zijn en ook daarna met opvoeden.

En toen ik zwanger was, en samen was met iemand die ik nog niet heel lang kende, ook zeker nog niet zo lang mee samen woonde, had ik een beetje mijn ogen gesloten voor het feit dat het allemaal een beetje een gok in het wilde weg was. Was er eigenlijk wel die connectie die een goede basis vormt voor een hecht gezin. Ik moet bekennen dat ik ergens altijd wel een stemmetje heb genegeerd. En de relatie liep ook stuk tijdens de zwangerschap. En er waren zooooo veel factoren die me stress hadden bijgebracht, onzekerheid hadden meegebracht en me ook ronduit angstig en zelfs getraumatiseerd hadden achtergelaten. Ik had veel aan mijn hoofd. Hoe ging ik nu voltijds werken EN een alleenstaande mama zijn EN een huis verbouwen (want op dat moment was er nog bijna nergens elektriciteit in mijn huis, er was enkel beneden verwarming, in de keuken enkel koud water, en heel wat afbraak. Ik kon er echt geen gezellig plek meer van maken) EN studeren (want ik was nog bezig met een avondopleiding die ik voor mijn werk wilde afronden) EN er weer bovenop komen emotioneel? Ik heb er mijn tanden in gezet en heel veel kunnen doen op pure wilskracht. Dat kan ik wel zeggen.

Mijn verwachtingen voor de bevalling waren een natuurlijke onderwaterbevalling zonder pijnbestrijding, en meteen na de geboorte te kunnen connecteren met mijn dochter huid op huid en haar meteen de kans te geven om de borst te zoeken voor haar eerste maaltijd. Die verwachtingen, dat het allemaal natuurlijk zou gaan, moest ik bijstellen. Na 10 dagen over tijd te gaan werd ik ingeleid. Na 14u opgewekte regelmatige weeën was nog maar op 7 cm opening en werd mijn water gebroken. Toen bleek dat mijn ongeboren dochter waarschijnlijk even in nood is geweest voor de geboorte want er zat meconium in het vruchtwater. Er was fysiek niets aan de hand met haar, ze was een perfect gezonde baby, maar toch heeft ze paniek ervaren en dat is ook niet gek. Baby’s voelen precies wat de moeder voelt, op een chemisch niveau deelt de mama haar stresshormonen via haar bloed met het ongeboren kind. Op dat moment heeft de dokter gekozen om met pijn bestrijding te beginnen en kreeg ik een ruggenprik. Ik heb niet geprotesteerd. Toen hebben we nog een 7 tal uren gewacht en gekeken of Hannah zich ging draaien, want ze lag verkeerd om door het geboortekanaal te passen, en ik had nog steeds maar 7 cm opening. Toen koos de dokter voor een keizersnede. Ik vroeg hem of hij er voor kon zorgen dat zij toch zo snel mogelijk bij mij mocht komen, dat ze mijn stem, en lichaam zou herkennen. Hij zou zijn best doen, maar ook die laatste wens kon niet in vervulling gaan.

Ik heb haar heel even “gesproken” toen ze door de dokter op de operatietafel uit mijn buik werd gehaald. Ze liet wat kreetjes en ik sprak tegen haar. Ze herkende mijn stem en werd er even rustig van. Het was een van de mooiste momenten die ik me kan herinneren. Het duurde niet lang, de kinderarts begon met grove werken aan haar lijfje. Zuigen in de luchtwegen om het meconium uit de longen te kunnen halen. Toen werd ze weggebracht en werd ze onder toezicht van mijn moeder (die naar aanleiding van de taferelen die ze daar gezien heeft nog steeds een trauma heeft) geprikt, en geprikt en nog meer geprikt. Ze kreeg zuurstof, verdoving, een foto van de longen, … en er werd me medegedeeld dat ze naar Brugge overgeplaatst zou worden omdat ze geen risico wilden nemen en omdat ze in Brugge meer ervaring hebben met het opvolgen van meconium. Ik zou de dag nadien ook naar Brugge mogen. Verdoofd en misselijk accepteerde ik alles.

Door de pijn van de operatie kon ik heel moeilijk op de been, en als ik mijn dochter in de andere afdeling wilde zien moest ik vragen aan de verpleging om me te brengen. Dat vond ik niet fijn, ik wilde zelf kunnen gaan. Ik mocht lang niet altijd, en ik bleef ook niet heel lang. Iets in mij was teleurgesteld en kon er nog niet het beste van maken. Ik wilde naar huis en daar als het ware opnieuw beginnen. 6 dagen heeft ze daar gelegen. Ze kreeg antibiotica en intraveneuze voeding waardoor ik de borstvoeding opgang probeerde te laten komen met een kolfapparaat en een foto van mijn baby die van top tot teen in buisjes lag. Op die foto keek ze boos en bedrukt. En dat is ook het beeld dat ik in die zes dagen heb gezien. De verpleging grapte dat ze een boze baby was. Ik zag een sterk kind dat luidkeels NEEN aan het roepen was. Ik was trots.

Na dit hele verhaal zijn we thuis ook niet echt opnieuw kunnen beginnen. Mijn dochter huilde, en huilde eenmaal dat we thuis waren, en ik had me voorgenomen om er alles aan te doen om haar ervan te overtuigen dat de wereld een veilige plek is. Want het kan volgens mij niet anders dan dat ze tot nu toe een beeld van de wereld had gevormd dat het geen veilig plek is. Ik ging dat voor haar veranderen, en dat ging ik doen door er altijd voor haar te zijn. Dus als ze huilde dan wiegde ik haar. Ik droeg haar in de draagdoek en liep met haar rond, of ik voedde haar. Ik voedde haar soms wel elke 1,5 uur. Ze kon niet zelf in slaap vallen en zelfs al had ik haar in slaap gewiegd dan kon ik haar niet weg leggen. Ik was uitgeput, en ik slaagde er niet in om rust te vinden. voor geen van ons beiden. Ik herinner me dat ik er niet in slaagde om aan tafel te zitten om te eten. Dat ik met haar rondliep al wiegend terwijl ik af en toe een hap eten in mijn mond stak. Ik dacht dat ik eerst moest zorgen dat zij gerust gesteld was, en dat ik dan wel de kans zou krijgen om zelf op mijn plooi te komen.

Ik kreeg van vele mensen het advies om Hannah te laten uithuilen. Om ze te laten liggen. Om haar geen gewoonte “aan te kweken” van in te slapen in mijn armen. Ik weet dat die mensen het allemaal goed bedoelden, en ik voelde me alleen op de wereld, want mijn hart vertelde me dat ik haar niet alleen mocht laten. Dat ze zich daardoor alleen onveilig zou voelen en dat we daar beiden de prijs zouden voor betalen op een later moment. Ik heb het dus in mijn beleving moederziel alleen volgehouden op wilskracht. En nu zie ik dat het ook anders had gekund.

Toen Hannah twee maanden werd heb ik de boeken van Aletha J. Solter (zie http://www.awareparenting.com) gevonden. “Babies weten wat ze willen” en “de taal van het huilen”. Aletha beschrijft dat kinderen ingebouwde mechanismen hebben om van stress en trauma te genezen. En die zijn in eerste instantie bij de alle jongste babies om in warme, luisterende armen rustig te mogen uithuilen. Wat een openbaring was voor mij, is dat er naast het huilen dat babies gebruiken om hun noden te communiceren ook nog een huilen is dat komt als een baby zich veilig voelt om zich te laten horen, en dat soort huilen werkt genezend. Ik las ook in haar boeken dat je een baby niet kan verwennen door aan alle behoeften zo veel mogelijk te voldoen. Dat je daar geen verwende kinderen door krijgt, in tegendeel. En ik besefte dat ik door al dat wiegen om haar te troosten eigenlijk een kans was misgelopen voor ons beiden. Een kans voor haar om te genezen van de valse start, en een kans voor mij om tot rust te komen.

Vanaf dat moment ben ik heel methodisch aan het werk gegaan om alle adviezen toe te passen, en om telkens als Hannah huilde eerst te kijken of er behoeften waren voor bijvoorbeeld eten, of een schone broek, of nabijheid, of bescherming tegen koud of overprikkeling, … en als ik zeker was dat alles ok was, om dan gewoon te luisteren naar haar terwijl ik haar liet weten dat ik er was. En ik moet zeggen, zo achteraf gezien,… ook dat deed ik op pure wilskracht, want ook al waren we nu maanden verder, en zelfs als ik al weer aan het werk was en het “normale” leven zijn gang begon te gaan, … ik had nog maar amper geslapen, en ik voelde me nog steeds niet veilig. En ook al voelde ik in mijn hele lijf dat alles wat Aware Parenting beschrijft precies is wat we nodig hadden, en ook al slapen babies met Aware Parenting beter dan met andere “methoden”, toch sliep Hannah nog steeds niet. En ik dacht dat we nog steeds veel huilen in te halen hadden. En ik merkte dat Hannah eigenlijk helemaal niet vaak huilde. In tegendeel. Ze was een alerte, onderzoekende baby. Die heel aangenaam is in het contact, en heel “flink” door het level gaat. Maar ja,… slapen en huilen dat deed ze niet zo veel.

En nu, is ze 19 maanden, en zit ik hier thuis met een burn out. Op het werk is het het afgelopen jaar ook geen lachertje geweest, en deed ik tot voor kort nog steeds alles op pure wilskracht. verbouwen, attente mama zijn, voltijdse enthousiaste werknemer met veel hooi op de vork. En nergens een back up die het even kon overnemen.

Sinds ik thuis ben, is er op korte tijd veel veranderd. Ik ben tot rust aan het komen, en mijn angsten en verdriet komen nu ook eens aan bod. En ik ben tot het besef gekomen dat je er als mama alleen helemaal kan zijn voor je kind als je er ook helemaal voor jezelf kan zijn. Dus die volgorde van eerst te zorgen dat Hannah OK is, en dan “kan ik mezelf wat tijd en ruimte gunnen”, dat werkt dus niet. En gek genoeg beschrijft Aletha Solter dit ook in haar boeken. Begin dus bij jezelf als ouder, en je kinderen zullen je stemming spiegelen. En telkens als ik iets meer ruimte creëer om wat “bagage” te verwerken dan zie ik dat Hannah zich veiliger voelt om dat ook te doen. En ja hoor. Nu huilt ze vaker uit in mijn armen, en ze slaapt! wat een zaligheid. Dat is wat wij beiden nodig hadden.

Ik ben zo dankbaar voor de inzichten die Aware Parenting ons hebben gebracht. En de ondersteuning die ik heb kunnen ondervinden bij andere Aware Parents die ik online heb ontmoet. Ik wil deze inzichten delen. En ik ben er zeker van dat andere ouders die misschien ook sukkelen met kindjes die moeilijk slapen, of denken dat ze zichzelf op een tweede plaats moeten zetten, … ook veel zullen hebben aan deze inzichten. Dus daarom wil ik bloggen. Over wat kinderen nodig hebben EN wat ouders nodig hebben EN hoe we elkaar kunnen helpen EN hoe wonderbaarlijk die kleintjes onder ons zijn, EN hoe mooi het is om ze bezig te zien zichzelf te ontwikkelen. Ik wil het hebben over de kracht van contact en connectie, en de kracht van het spel, en lachten, en huilen, …

Ik kan niet wachten om te beginnen en te vertellen over kleine en grote dingen en misschien vinden jullie wat inspiratie. 🙂