Ode aan de wol

Enkele dagen geleden kwam het bij me op om even naar de zee te gaan. Het was mistig en de sfeer was daarom wat sprookjesachtig. De eerste gedachte die bij me opkomt op zo’n moment is “waarom doe ik dit niet vaker?” en dan neem ik mezelf voor om het vaker te doen. Herkenbaar?

Toen we op het strand waren was de zee redelijk ver weg. We wilden ze toch even van dichtbij zien dus we zochten een route waarbij we droge voeten konden houden. De mist was zo dik dat we op een gegeven moment niet meer wisten in welke richting de zee en in welke richting de dijk was.

Buiten zijn doet zo veel goed. En dat staat ook hoog op de prioriteitenlijst van wat ik met Hannah wil meegeven. Kinderen absorberen alle ervaringen zoals een spons, dus als we ze omringen met schoonheid, rust, natuur, en de buitenlucht dan hebben ze dat allemaal mee zonder het later te moeten “aanleren”.

20170108_161234

Dat spons effect is voor mij ook een grote motivatie om zo veel mogelijk te kiezen voor natuurlijke materialen. Zowel voor “speelgoed” als voor gebruiksartikelen en zeker ook voor kleding. Hannah drinkt al vanaf een maand of 10 uit een klein glaasje, ze eet met een gewone thee lepel, en nu ook met een kleine vork. Ze eet uit een gewoon klein bordje en drinkt ook thee uit een klein kopje. Allemaal uit de materialen die ik voor mezelf ook heb uitgekozen. Hiervoor heb ik de inspiratie gedeeltelijk bij Maria Montessori gehaald maar eigenlijk had mijn moeder net zo’n grote affiniteit met natuurlijke materialen en heb ik dat cadeautje dus ook ontvangen. dank je wel 🙂

Natuurlijke materialen zijn esthetisch, voelen aangenaam aan. En voor mij spreekt het een vorm van respect uit. Daarnaast zijn dingen die uit plastiek zijn gemaakt vaak niet zo veilig omdat ze chemicaliën lekken. En de productie er van is zo schadelijk voor de planeet. En ik denk dan aan de toekomst en vraag me af hoe er over 20 jaar met plastiek zal worden omgegaan. Misschien kijken onze kinderen dan naar ons met de vraag waarom we in hemelsnaam zo veel plastiek produceerden en gebruikten. Ik bedoel, het beperken van plastiek zit nu toch al flink in de pijplijn en dat zal nog wel zo verder gaan denk ik. En als onze kinderen nu al de kans hebben om de esthetiek van natuurlijke materialen te absorberen zullen ze daar later nog steeds een voeling mee hebben.

In het bijzonder wil ik het nog eens hebben over wol. Wol is mijn held. Zeker nu het winter is, en zeker nu mijn energie wat laag zit en ik het verschil merk wanneer ik mezelf wat beter in de watten heb gelegd door bijvoorbeeld een wollen trui aan te trekken, … Ik heb zo’n appreciatie voor wat wol ons te bieden heeft. Het houd ons warm in de winter! het ademt, en we oververhitten er niet in als we vele lagen kleren aan hebben. Het hout ons koel in de zomer! Het is zelfreinigend! De vezels nemen letterlijk aan de ene kant de stofjes op die we niet willen om ze aan de andere kant weer los te laten zodat ze kunnen gaan vliegen! daarom stinken je sokken en hemdje dus lang niet zo snel als een exemplaar van katoen of synthetisch! Zalig vind ik dat. EN je kan je wollen stofjes waterafstotend maken met lanoline. Dat is het vet dat van nature op de schapenvacht zit en kan apart worden gekocht. Zo kan je bijvoorbeeld een wollen broekje behandelen zodat het vocht van een natte luier er niet door kan. Oh! en nog een kleine tip. Als je een kindje draagt, dan kruipen de broekspijpen naar omhoog omdat de beetjes zo wijd zitten. En daar is ook een oplossing voor: beenwarmers 🙂

20170108_154943