Waarom een blog?

Hallo,

Ik stel mezelf even voor: Mijn naam is Liza Pinson en ik ben 19 maanden geleden mama geworden van Hannah. Ik heb altijd geweten dat ik graag kinderen wilde en ik had ergens wel een idee dat de natuur wel wist hoe het allemaal moest en dat ik eigenlijk wel gewoon op de natuur kon vertrouwen tijdens het zwanger zijn en ook daarna met opvoeden.

En toen ik zwanger was, en samen was met iemand die ik nog niet heel lang kende, ook zeker nog niet zo lang mee samen woonde, had ik een beetje mijn ogen gesloten voor het feit dat het allemaal een beetje een gok in het wilde weg was. Was er eigenlijk wel die connectie die een goede basis vormt voor een hecht gezin. Ik moet bekennen dat ik ergens altijd wel een stemmetje heb genegeerd. En de relatie liep ook stuk tijdens de zwangerschap. En er waren zooooo veel factoren die me stress hadden bijgebracht, onzekerheid hadden meegebracht en me ook ronduit angstig en zelfs getraumatiseerd hadden achtergelaten. Ik had veel aan mijn hoofd. Hoe ging ik nu voltijds werken EN een alleenstaande mama zijn EN een huis verbouwen (want op dat moment was er nog bijna nergens elektriciteit in mijn huis, er was enkel beneden verwarming, in de keuken enkel koud water, en heel wat afbraak. Ik kon er echt geen gezellig plek meer van maken) EN studeren (want ik was nog bezig met een avondopleiding die ik voor mijn werk wilde afronden) EN er weer bovenop komen emotioneel? Ik heb er mijn tanden in gezet en heel veel kunnen doen op pure wilskracht. Dat kan ik wel zeggen.

Mijn verwachtingen voor de bevalling waren een natuurlijke onderwaterbevalling zonder pijnbestrijding, en meteen na de geboorte te kunnen connecteren met mijn dochter huid op huid en haar meteen de kans te geven om de borst te zoeken voor haar eerste maaltijd. Die verwachtingen, dat het allemaal natuurlijk zou gaan, moest ik bijstellen. Na 10 dagen over tijd te gaan werd ik ingeleid. Na 14u opgewekte regelmatige weeën was nog maar op 7 cm opening en werd mijn water gebroken. Toen bleek dat mijn ongeboren dochter waarschijnlijk even in nood is geweest voor de geboorte want er zat meconium in het vruchtwater. Er was fysiek niets aan de hand met haar, ze was een perfect gezonde baby, maar toch heeft ze paniek ervaren en dat is ook niet gek. Baby’s voelen precies wat de moeder voelt, op een chemisch niveau deelt de mama haar stresshormonen via haar bloed met het ongeboren kind. Op dat moment heeft de dokter gekozen om met pijn bestrijding te beginnen en kreeg ik een ruggenprik. Ik heb niet geprotesteerd. Toen hebben we nog een 7 tal uren gewacht en gekeken of Hannah zich ging draaien, want ze lag verkeerd om door het geboortekanaal te passen, en ik had nog steeds maar 7 cm opening. Toen koos de dokter voor een keizersnede. Ik vroeg hem of hij er voor kon zorgen dat zij toch zo snel mogelijk bij mij mocht komen, dat ze mijn stem, en lichaam zou herkennen. Hij zou zijn best doen, maar ook die laatste wens kon niet in vervulling gaan.

Ik heb haar heel even “gesproken” toen ze door de dokter op de operatietafel uit mijn buik werd gehaald. Ze liet wat kreetjes en ik sprak tegen haar. Ze herkende mijn stem en werd er even rustig van. Het was een van de mooiste momenten die ik me kan herinneren. Het duurde niet lang, de kinderarts begon met grove werken aan haar lijfje. Zuigen in de luchtwegen om het meconium uit de longen te kunnen halen. Toen werd ze weggebracht en werd ze onder toezicht van mijn moeder (die naar aanleiding van de taferelen die ze daar gezien heeft nog steeds een trauma heeft) geprikt, en geprikt en nog meer geprikt. Ze kreeg zuurstof, verdoving, een foto van de longen, … en er werd me medegedeeld dat ze naar Brugge overgeplaatst zou worden omdat ze geen risico wilden nemen en omdat ze in Brugge meer ervaring hebben met het opvolgen van meconium. Ik zou de dag nadien ook naar Brugge mogen. Verdoofd en misselijk accepteerde ik alles.

Door de pijn van de operatie kon ik heel moeilijk op de been, en als ik mijn dochter in de andere afdeling wilde zien moest ik vragen aan de verpleging om me te brengen. Dat vond ik niet fijn, ik wilde zelf kunnen gaan. Ik mocht lang niet altijd, en ik bleef ook niet heel lang. Iets in mij was teleurgesteld en kon er nog niet het beste van maken. Ik wilde naar huis en daar als het ware opnieuw beginnen. 6 dagen heeft ze daar gelegen. Ze kreeg antibiotica en intraveneuze voeding waardoor ik de borstvoeding opgang probeerde te laten komen met een kolfapparaat en een foto van mijn baby die van top tot teen in buisjes lag. Op die foto keek ze boos en bedrukt. En dat is ook het beeld dat ik in die zes dagen heb gezien. De verpleging grapte dat ze een boze baby was. Ik zag een sterk kind dat luidkeels NEEN aan het roepen was. Ik was trots.

Na dit hele verhaal zijn we thuis ook niet echt opnieuw kunnen beginnen. Mijn dochter huilde, en huilde eenmaal dat we thuis waren, en ik had me voorgenomen om er alles aan te doen om haar ervan te overtuigen dat de wereld een veilige plek is. Want het kan volgens mij niet anders dan dat ze tot nu toe een beeld van de wereld had gevormd dat het geen veilig plek is. Ik ging dat voor haar veranderen, en dat ging ik doen door er altijd voor haar te zijn. Dus als ze huilde dan wiegde ik haar. Ik droeg haar in de draagdoek en liep met haar rond, of ik voedde haar. Ik voedde haar soms wel elke 1,5 uur. Ze kon niet zelf in slaap vallen en zelfs al had ik haar in slaap gewiegd dan kon ik haar niet weg leggen. Ik was uitgeput, en ik slaagde er niet in om rust te vinden. voor geen van ons beiden. Ik herinner me dat ik er niet in slaagde om aan tafel te zitten om te eten. Dat ik met haar rondliep al wiegend terwijl ik af en toe een hap eten in mijn mond stak. Ik dacht dat ik eerst moest zorgen dat zij gerust gesteld was, en dat ik dan wel de kans zou krijgen om zelf op mijn plooi te komen.

Ik kreeg van vele mensen het advies om Hannah te laten uithuilen. Om ze te laten liggen. Om haar geen gewoonte “aan te kweken” van in te slapen in mijn armen. Ik weet dat die mensen het allemaal goed bedoelden, en ik voelde me alleen op de wereld, want mijn hart vertelde me dat ik haar niet alleen mocht laten. Dat ze zich daardoor alleen onveilig zou voelen en dat we daar beiden de prijs zouden voor betalen op een later moment. Ik heb het dus in mijn beleving moederziel alleen volgehouden op wilskracht. En nu zie ik dat het ook anders had gekund.

Toen Hannah twee maanden werd heb ik de boeken van Aletha J. Solter (zie http://www.awareparenting.com) gevonden. “Babies weten wat ze willen” en “de taal van het huilen”. Aletha beschrijft dat kinderen ingebouwde mechanismen hebben om van stress en trauma te genezen. En die zijn in eerste instantie bij de alle jongste babies om in warme, luisterende armen rustig te mogen uithuilen. Wat een openbaring was voor mij, is dat er naast het huilen dat babies gebruiken om hun noden te communiceren ook nog een huilen is dat komt als een baby zich veilig voelt om zich te laten horen, en dat soort huilen werkt genezend. Ik las ook in haar boeken dat je een baby niet kan verwennen door aan alle behoeften zo veel mogelijk te voldoen. Dat je daar geen verwende kinderen door krijgt, in tegendeel. En ik besefte dat ik door al dat wiegen om haar te troosten eigenlijk een kans was misgelopen voor ons beiden. Een kans voor haar om te genezen van de valse start, en een kans voor mij om tot rust te komen.

Vanaf dat moment ben ik heel methodisch aan het werk gegaan om alle adviezen toe te passen, en om telkens als Hannah huilde eerst te kijken of er behoeften waren voor bijvoorbeeld eten, of een schone broek, of nabijheid, of bescherming tegen koud of overprikkeling, … en als ik zeker was dat alles ok was, om dan gewoon te luisteren naar haar terwijl ik haar liet weten dat ik er was. En ik moet zeggen, zo achteraf gezien,… ook dat deed ik op pure wilskracht, want ook al waren we nu maanden verder, en zelfs als ik al weer aan het werk was en het “normale” leven zijn gang begon te gaan, … ik had nog maar amper geslapen, en ik voelde me nog steeds niet veilig. En ook al voelde ik in mijn hele lijf dat alles wat Aware Parenting beschrijft precies is wat we nodig hadden, en ook al slapen babies met Aware Parenting beter dan met andere “methoden”, toch sliep Hannah nog steeds niet. En ik dacht dat we nog steeds veel huilen in te halen hadden. En ik merkte dat Hannah eigenlijk helemaal niet vaak huilde. In tegendeel. Ze was een alerte, onderzoekende baby. Die heel aangenaam is in het contact, en heel “flink” door het level gaat. Maar ja,… slapen en huilen dat deed ze niet zo veel.

En nu, is ze 19 maanden, en zit ik hier thuis met een burn out. Op het werk is het het afgelopen jaar ook geen lachertje geweest, en deed ik tot voor kort nog steeds alles op pure wilskracht. verbouwen, attente mama zijn, voltijdse enthousiaste werknemer met veel hooi op de vork. En nergens een back up die het even kon overnemen.

Sinds ik thuis ben, is er op korte tijd veel veranderd. Ik ben tot rust aan het komen, en mijn angsten en verdriet komen nu ook eens aan bod. En ik ben tot het besef gekomen dat je er als mama alleen helemaal kan zijn voor je kind als je er ook helemaal voor jezelf kan zijn. Dus die volgorde van eerst te zorgen dat Hannah OK is, en dan “kan ik mezelf wat tijd en ruimte gunnen”, dat werkt dus niet. En gek genoeg beschrijft Aletha Solter dit ook in haar boeken. Begin dus bij jezelf als ouder, en je kinderen zullen je stemming spiegelen. En telkens als ik iets meer ruimte creëer om wat “bagage” te verwerken dan zie ik dat Hannah zich veiliger voelt om dat ook te doen. En ja hoor. Nu huilt ze vaker uit in mijn armen, en ze slaapt! wat een zaligheid. Dat is wat wij beiden nodig hadden.

Ik ben zo dankbaar voor de inzichten die Aware Parenting ons hebben gebracht. En de ondersteuning die ik heb kunnen ondervinden bij andere Aware Parents die ik online heb ontmoet. Ik wil deze inzichten delen. En ik ben er zeker van dat andere ouders die misschien ook sukkelen met kindjes die moeilijk slapen, of denken dat ze zichzelf op een tweede plaats moeten zetten, … ook veel zullen hebben aan deze inzichten. Dus daarom wil ik bloggen. Over wat kinderen nodig hebben EN wat ouders nodig hebben EN hoe we elkaar kunnen helpen EN hoe wonderbaarlijk die kleintjes onder ons zijn, EN hoe mooi het is om ze bezig te zien zichzelf te ontwikkelen. Ik wil het hebben over de kracht van contact en connectie, en de kracht van het spel, en lachten, en huilen, …

Ik kan niet wachten om te beginnen en te vertellen over kleine en grote dingen en misschien vinden jullie wat inspiratie. 🙂

Advertisements