wat is “goed” opvoeden?

Hallo,

Vandaag toen ik mijn dochtertje ging ophalen bij de opvang zag ik dat er enkele ouders een beetje ongemakkelijk stonden te wachten op hun peuter bij de ingang. De peutertjes waren aan het spelen met een aantal loopfietsjes die bij de ingang staan. Ik denk dat er 3 peutertjes aan het fietsen waren en dus ook drie ouders die aan het beramen waren hoe ze hun kind het snelst mee naar huis gingen krijgen. Ik hoorde één mama opmerken dat die fietsjes hier toch niet zouden mogen staan, en ze zuchtte er bij.

Wat er mij meteen opviel was dat elke ouder een andere manier had om met hun gevoelens van machteloosheid om te gaan. Eentje was aan het bedelen, “toe, gaan we nu naar huis?”, een andere ouder was geduldig aan het wachten en volgde het kind daarna in een afgezet stukje van de zaal waar nog meer speelgoed stond. En de derde mama zette een strenge stem op, en toen dat niet hielp kondigde ze aan dat ze alvast ging vertrekken, en toen dat niet hielp ging ze haar zoontje oppakken en dragen naar buiten.

Ik wil heel graag met jullie meegeven dat het niet mijn bedoeling is om een bepaalde manier van opvoeden als minder goed of beter te evalueren. Het is niet mijn bedoeling om deze mama’s met elkaar te vergelijken. Het enige wat ik hiermee wil vertellen is dat het van ouder tot ouder verschilt hoe ze in zo’n “moeilijk” moment reageren. En het feit dat er andere ouders bij waren maakte de situatie niet comfortabeler.

Aletha Solter (www.awareparenting.com) beschrijft dat de manier waarop we “automatisch” gaan opvoeden voortkomt uit de manier waarop wij zelf werden opgevoed. Ik vraag me af of je dat herkent. Dat je soms ondervind dat je dingen gaat zeggen die jouw eigen vader of moeder tegen jou hebben gezegd.

En er is een tweede factor die onze stijl van opvoeden zal bepalen, en dat is eerder een bewuste factor. Vaak gaan we kiezen voor een opvoedingsparadigma die de focus legt op die dingen waarbij wij zelf het gevoel hebben dat we iets tekort zijn gekomen toen wij zelf kind waren.

Dus je zou kunnen zeggen dat we kiezen voor een opvoedingsstijl voor onze kinderen waarin we ons afzetten tegen die van onze ouders. En dat we tegelijk van nature precies dat gaan doen dat onze ouders gedaan hebben. Dus om die andere weg in te slaan, kost het ons heel veel moeite.

En dat komt omdat daar vaak nog veel gevoelens zitten die nog niet verwerkt zijn geweest. Aletha beschrijft in haar boek “babies weten wat ze willen” dat ze er voor wilde kiezen om haar kinderen veel fysiek contact te geven. En toch als ze haar baby vasthield dat ze een sterke drang voelde om te huilen. En dat kwam omdat zij uit een gezin kwam waar de kinderen heel kort na elkaar werden geboren en daardoor was er niet voldoende lichamelijk contact geweest voor haar om die behoefte in te vullen.

Dus voor mij is mijn affiniteit met Aware Parenting waarschijnlijk ook sterk gelinkt aan mijn eigen vroege ervaringen. Aware Parenting heeft 3 duidelijke pijlers: een sterke hechting, opvoeden zonder straffen en belonen, en de erkenning dat kinderen kunnen genezen van trauma en spanningen door gehoord te worden met empathie tijdens hun huilen.

Ik denk dat het absoluut OK is om op die manier een opvoedingsparadigma te kiezen, en ik denk dat het alleen maar krachtiger kan worden als er enerzijds het besef kan zijn waar die keuze vandaan komt, en anderzijds dat we als ouders de tijd kunnen nemen om die vroege gevoelens te verwerken zodat we die niet moeten meedragen, overdragen op onze kinderen, of dat we die gevoelens niet steeds zullen moeten onderdrukken als ze in een lastige situatie komen boven borrelen. Want dat zijn die momentjes dat we de neiging hebben om de patronen van onze ouders door te zetten in plaats van precies datgene te doen waarvoor we zo graag willen kiezen.

Dus goed opvoeden is denk ik vooral een kwestie van invoelen wat voor jou goed is. Die keuze waar jij achter staat. Zolang als je weet waar die keuze vandaan komt. Dat er een besef is dat het vooral met onze eigen vroege ervaringen te maken heeft en dat we die gevoelens kunnen verwerken zodat we die niet op onze kinderen moeten projecteren.

Ik droom van een wereld waar ouders gehoord kunnen worden door andere ouders. Dat we empathisch kunnen zijn voor elkaar. We beseffen maar al te goed hoe veel het vergt om er steeds te staan voor onze kinderen zo attent als we kiezen om er voor hen te zijn. En toch hebben we vaak de neiging om andere ouders te evalueren, en dat is volgens mij vooral een spiegel van die strenge stem waarmee we tegen ons zelf spreken. Zijn we niet zelf onze grootste criticus? Ik zou alle ouders willen uitnodigen om zacht te zijn voor zichzelf. Perfectie is voor niemand haalbaar, en dat hoeft ook niet. Ik denk dat de kleine stappen die we zetten al een enorm positief effect hebben op onze kinderen. En als het even moeilijk gaat dan zijn er tastbare tools ter beschikking om ons te ondersteunen, en daar ga ik nog veel over vertellen!

Advertisements