Zo veel invloed, zo veel kansen

Hallo,

Als mensen een pasgeboren baby zien dan worden ze vaak een beetje stil. Het is heel ontwapenend eigenlijk. Zo kwetsbaar, en zo veel potentieel. En het is eigenlijk nog lang niet zo algemeen gekend hoeveel invloed de directe omgeving van een pasgeborene heeft op de basisovertuigingen die het kind zal meedragen. Die basis overtuigingen zullen de persoonlijkheid van het kind sterk beïnvloeden. Het is eigenlijk zelfs zo dat de omgeving van de baarmoeder dat ook al sterk doet. Bijvoorbeeld als de moeder stress beleeft tijdens de zwangerschap dan zal de baby zich als het ware voorbereiden op een harde wereld.

Het mooie is dat de invloed die we kunnen hebben op het veiligheidsgevoel van onze kinderen, en invloed in het algemeen, niet stopt na die eerste indrukken in die eerste maanden. De grootte van het effect van één enkele ervaring zal misschien een beetje afnemen, maar de kans om bijvoorbeeld angst en spanningen te genezen die blijft zeker aanwezig.

Het is nooit te laat om veiligheid te bieden, contact te versterken, vreugde op bouwen en je kind te helpen van spanningen te genezen.

Dat vind ik een hele krachtige gedachte.

SONY DSC

Dat betekent namelijk dat je als ouder helemaal niet perfect moet zijn. Als je bereid bent om te beseffen dat je die kansen hebt, en als je bereid bent om bij jezelf te checken wat jij heel belangrijk vind, wat jouw kind nodig heeft, en wat jij jouw kind heel graag wil geven, dan is er eigenlijk niets die daarvoor in de weg hoeft te staan. Ik vind het fijn om de kans te kunnen nemen mensen er aan te herinneren dat er eigenlijk helemaal niets hoeft of moet.

Er is niets dat moet, je hebt zelf de kans om te kiezen en datgene te doen en te laten waar jij je goed bij voelt en wat jij belangrijk vind. Kiezen is zo krachtig. En we vergeten soms hoeveel kracht we eigenlijk hebben. Het is een geschenk om die kracht te hebben. Om te kunnen kiezen, en soms misschien wat eng om te beseffen dat het aan ons is om te bedenken wat we er mee gaan doen. En wat wil jij er mee doen? Er is zo veel werk te doen, en we zijn er allemaal om bij te dragen aan elkaars leven. Wat een bevrijding om het zo te bekijken. niet?

We zijn vanuit onze cultuur zo gewend om het allemaal zo te ervaren alsof het ons overkomt. En alsof we geen ruimte hebben om onze eigen keuzes te maken. Dat we naar ons werk “moeten”, dat we ons huis “moeten” afbetalen, “dat we wel meer tijd met onze kinderen zouden willen spenderen maar dat we gewoon “geen tijd hebben”.

Ik heb jaren lang met zulke gedachten rond gelopen. En ik had mijn tijd en mijn budgetten dusdanig krap ingedeeld dat er effectief geen ruimte meer was om een steek te laten vallen. En op het moment dat ik die keuzes maakte, om “mezelf vast te zetten” hield ik er geen rekening mee dat ik me misschien wel eens minder goed zou voelen. Ik plande maar in, en aan het eind van de dag, week, maand, jaar besefte ik dat ik moe was. En dat ik mijn dochter naar de opvang bracht, en ze was daar zo veel uren in een dag, en zoveel dagen in de week was. Ik zag dat ze er onder leed, en ik zag geen opties. Geen kansen om het voor haar en voor mezelf anders te regelen. Ik voelde me machteloos.

Weet je, het idee dat je de hele dag moet gaan werken, en waarschijnlijk ook nog in de file moet gaan staan om een job te doen waar je niet helemaal kan achterstaan, en dan aan het eind van de dag thuis te komen. versleten. Allemaal omdat je dan dat huis kan betalen dat je net de hele dag hebt leeg gelaten, dat wordt ook wel eens een “rat race” genoemd. En ik kan wel zien waar die term vandaan komt 😉

Ik begin nu meer en meer te zien dat ik zelf de touwtjes in handen heb, wat betreft, wat ik met mijn leven ga doen. Hoe ik mijn tijd ga invullen. Hoe ik ga bijdragen aan de levens van anderen. En nog meest van al. Hoe ik een voorbeeld kan laten zien aan mijn dochter. Hoe zij niet hoeft op te groeien met het idee dat het haar allemaal overkomt. Of denkt dat ze moet. Of dat ze niet veel ruimte zou hebben om keuzes te maken.

Dat is het grootste geschenk dat ik haar kan geven. Om zelf te kiezen dat leven te leiden dat aansluit bij mijn eigen waarden en normen. Om die keuzes te maken, die trouw zijn aan hoe ik me voel en die mijn vervullen.

En weet je, ook dat hoeft niet perfect te zijn. Perfectie is eigenlijk gewoon een barrière die afschrikt om ergens aan te beginnen. Als iets het waard is om energie in te steken, is het dat ook waard als je dat maar een beetje doet. Dus kleine stapjes, … en die maken het verschil. 🙂

Boeken die kunnen helpen als dit bij jou resoneert:

Als je je kind wil helpen om van spanningen te genezen: tears and tantrums

Als je wil leven in lijn met jouw waarden en noden: non violent communication