Creatief zijn

Hallo,

Heel veel mensen die zullen je vertellen dat ze niet het creatieve type zijn. Dat ze veel beter zijn in analytische dingen. Ik zou daar graag een groot vraagteken bij willen zetten. Onze hersenen zijn gemaakt om inventieve oplossingen te zoeken, ons aan te passen, buiten de hokjes te kijken en om ons artistiek uit te drukken. Ik denk wat die mensen eigenlijk willen zeggen is: “Ik ben bang om een negatieve evaluatie te krijgen als ik me durf creatief uit te drukken”. We hebben ons het idee aangepraat dat we niet creatief zijn omdat we ergens in onze kindertijd als we een projectje hadden, vervolgens ontmoedigd werden door een leraar, ouder, of leeftijdsgenootje (dat lijkt helemaal niet op een poes wat je daar tekent). Daarna vonden we het misschien niet meer leuk om te tekenen of te dansen, … Of misschien waren we al zo gewoon om onszelf met anderen te vergelijken dat de “schade” niet eens van buitenaf hoefde te komen!

Het idee dat er zo veel mensen rondlopen die ontmoedigd zijn om zich artistiek uit te drukken, en het idee hebben dat ze geen talent hebben, en dat ze misschien zelfs geen “goede” idee├źn hebben maakt me verdrietig. Ik zou iedereen graag vertellen dat ze wel eens zouden kunnen schrikken van wat ze allemaal niet zouden kunnen verwezenlijken als ze over die angst heen durven komen. Ik schrijf deze boodschap ook een beetje naar mezelf, want al heb ik het geluk dat ik als kind steeds werd aangemoedigd door mijn moeder, toch zijn er heel wat disciplines waar ik al snel ben afgehaakt omdat ik dacht dat ik geen talent had.

Wat kan je doen om de kans te verminderen dat jouw kind het idee krijgt dat het geen talent heeft?

  • Houd zowel de positieve als de negatieve evaluaties voor jezelf.
  • Maak geen vergelijkingen
  • Beschrijf wat je met je zintuigen kan waarnemen
  • Spiegel de emoties van je kind
  • Vertel je kind wat het met jou doet om hem/haar bezig te zien.
  • Probeer je kind zo veel mogelijk vrijheid te geven om dingen buiten de “normale” pas om uit te proberen.

Het helpt niet om te zeggen dat jij de tekening mooi vind. Een kind kan daardoor een aantal conclusies trekken over de wereld die die haar /hem in de weg kunnen staan. bijvoorbeeld. Mijn mama vind mijn tekeningen altijd mooi, ook diegene waar ik niet zo hard voor gewerkt heb. Misschien maakt het niet uit hoe hard ik aan een tekening werk. Als ik zelf minder tevreden ben met een tekening vind iemand anders die toch nog steeds leuk, misschien kan ik niet zo goed beoordelen, of misschien telt mijn mening helemaal niet.

Als je kind vraagt of jij de tekening mooi vind, dan kun je opteren om te vragen wat hij/zij er zelf van vind. Zo stimuleer je haar/hem om te reflecteren. Als je kind boos is dat het niet lukt kan je die frustratie spiegelen: “Ooooh, je wilde zo graag een boom tekenen en je bent niet blij met hoe het er nu uitziet! Dat vindt je niet leuk! Ik ben hier bij je! En als je er klaar voor bent kan je altijd nog verder oefenen. Of als je kind super blij is met een tekening die af is, kan je zeggen: Oh kijk! Jouw tekening is klaar! En je bent er zo blij mee. Wat leuk! Wil je hem graag ophangen? Je kan ook jouw interesse tonen door te vragen welke dingen zij/hij zo leuk vinden aan de tekening.

Als je tekenen zelf heel belangrijk vind (of eender welk creatief medium dan ook), kan je dat zeggen vanuit jouw eigen beleving in de plaats van als een soort algemene waarheid. En je kan ook uitspreken dat het je zo veel plezier doet om hem/haar bezig te zien in haar/zijn diepe concentratie en harde werk.

Kinderen kunnen soms heel diep geconcentreerd zijn in een zelf uitgevonden leerproject. Bijvoorbeeld twee dingen in mekaar passen die totaal geen relatie met elkaar hebben of een trui als broek aantrekken, … . Hoe meer vrijheid ze hierin krijgen en hoe minder vaak ze horen dat ze het verkeerd doen, of dat dit ding voor iets anders dient, of dat dit niet zo hoort, … . Hoe meer ze zullen vertrouwen in hun eigen inventieve capaciteiten.

SONY DSC

Wat kan je doen om over je eigen drempels heen te komen?

Omdat opvoeden toch nog steeds het beste werkt door het zelf to doen zoals we het willen zien, is het ook interessant om te kijken naar onze eigen belemmeringen. Het inzicht dat wat er in de weg zit eigenlijk een angst is is goed nieuws. Dat betekent namelijk dat je over die angst heen kan komen. De manier om dat te doen is om een soort traject van kleine stapjes af te leggen waar je steeds kiest voor een situatie waar je je enerzijds veilig voelt (emotionele veiligheid) en anderzijds net zo dicht komt van waar je bang voor bent dat je een lichte sensatie van ongemak ervaart. Ga er dus niet meteen helemaal induiken, want dan raak je die emotionele veiligheid kwijt en is het proces niet meer helend. Voor die genezing van angst heb je dus dat evenwicht nodig tussen veiligheid en ongemak. En naarmate dat je het ongemak ombuigt naar comfort groeit de comfortzone en vermindert de angst.

Wat je nog zal nodig hebben om te durven creatief zijn is om er voor te kiezen jezelf niet af te straffen met gedachten die destructief zijn. Als je die gedachten voelt binnenkomen dan kan je jezelf aan het volgende herinneren:

Als het de moeite waard is om geoefend te zijn, is het dus ook de moeite waard om te oefenen.