Creatief zijn

Hallo,

Heel veel mensen die zullen je vertellen dat ze niet het creatieve type zijn. Dat ze veel beter zijn in analytische dingen. Ik zou daar graag een groot vraagteken bij willen zetten. Onze hersenen zijn gemaakt om inventieve oplossingen te zoeken, ons aan te passen, buiten de hokjes te kijken en om ons artistiek uit te drukken. Ik denk wat die mensen eigenlijk willen zeggen is: “Ik ben bang om een negatieve evaluatie te krijgen als ik me durf creatief uit te drukken”. We hebben ons het idee aangepraat dat we niet creatief zijn omdat we ergens in onze kindertijd als we een projectje hadden, vervolgens ontmoedigd werden door een leraar, ouder, of leeftijdsgenootje (dat lijkt helemaal niet op een poes wat je daar tekent). Daarna vonden we het misschien niet meer leuk om te tekenen of te dansen, … Of misschien waren we al zo gewoon om onszelf met anderen te vergelijken dat de “schade” niet eens van buitenaf hoefde te komen!

Het idee dat er zo veel mensen rondlopen die ontmoedigd zijn om zich artistiek uit te drukken, en het idee hebben dat ze geen talent hebben, en dat ze misschien zelfs geen “goede” ideeën hebben maakt me verdrietig. Ik zou iedereen graag vertellen dat ze wel eens zouden kunnen schrikken van wat ze allemaal niet zouden kunnen verwezenlijken als ze over die angst heen durven komen. Ik schrijf deze boodschap ook een beetje naar mezelf, want al heb ik het geluk dat ik als kind steeds werd aangemoedigd door mijn moeder, toch zijn er heel wat disciplines waar ik al snel ben afgehaakt omdat ik dacht dat ik geen talent had.

Wat kan je doen om de kans te verminderen dat jouw kind het idee krijgt dat het geen talent heeft?

  • Houd zowel de positieve als de negatieve evaluaties voor jezelf.
  • Maak geen vergelijkingen
  • Beschrijf wat je met je zintuigen kan waarnemen
  • Spiegel de emoties van je kind
  • Vertel je kind wat het met jou doet om hem/haar bezig te zien.
  • Probeer je kind zo veel mogelijk vrijheid te geven om dingen buiten de “normale” pas om uit te proberen.

Het helpt niet om te zeggen dat jij de tekening mooi vind. Een kind kan daardoor een aantal conclusies trekken over de wereld die die haar /hem in de weg kunnen staan. bijvoorbeeld. Mijn mama vind mijn tekeningen altijd mooi, ook diegene waar ik niet zo hard voor gewerkt heb. Misschien maakt het niet uit hoe hard ik aan een tekening werk. Als ik zelf minder tevreden ben met een tekening vind iemand anders die toch nog steeds leuk, misschien kan ik niet zo goed beoordelen, of misschien telt mijn mening helemaal niet.

Als je kind vraagt of jij de tekening mooi vind, dan kun je opteren om te vragen wat hij/zij er zelf van vind. Zo stimuleer je haar/hem om te reflecteren. Als je kind boos is dat het niet lukt kan je die frustratie spiegelen: “Ooooh, je wilde zo graag een boom tekenen en je bent niet blij met hoe het er nu uitziet! Dat vindt je niet leuk! Ik ben hier bij je! En als je er klaar voor bent kan je altijd nog verder oefenen. Of als je kind super blij is met een tekening die af is, kan je zeggen: Oh kijk! Jouw tekening is klaar! En je bent er zo blij mee. Wat leuk! Wil je hem graag ophangen? Je kan ook jouw interesse tonen door te vragen welke dingen zij/hij zo leuk vinden aan de tekening.

Als je tekenen zelf heel belangrijk vind (of eender welk creatief medium dan ook), kan je dat zeggen vanuit jouw eigen beleving in de plaats van als een soort algemene waarheid. En je kan ook uitspreken dat het je zo veel plezier doet om hem/haar bezig te zien in haar/zijn diepe concentratie en harde werk.

Kinderen kunnen soms heel diep geconcentreerd zijn in een zelf uitgevonden leerproject. Bijvoorbeeld twee dingen in mekaar passen die totaal geen relatie met elkaar hebben of een trui als broek aantrekken, … . Hoe meer vrijheid ze hierin krijgen en hoe minder vaak ze horen dat ze het verkeerd doen, of dat dit ding voor iets anders dient, of dat dit niet zo hoort, … . Hoe meer ze zullen vertrouwen in hun eigen inventieve capaciteiten.

SONY DSC

Wat kan je doen om over je eigen drempels heen te komen?

Omdat opvoeden toch nog steeds het beste werkt door het zelf to doen zoals we het willen zien, is het ook interessant om te kijken naar onze eigen belemmeringen. Het inzicht dat wat er in de weg zit eigenlijk een angst is is goed nieuws. Dat betekent namelijk dat je over die angst heen kan komen. De manier om dat te doen is om een soort traject van kleine stapjes af te leggen waar je steeds kiest voor een situatie waar je je enerzijds veilig voelt (emotionele veiligheid) en anderzijds net zo dicht komt van waar je bang voor bent dat je een lichte sensatie van ongemak ervaart. Ga er dus niet meteen helemaal induiken, want dan raak je die emotionele veiligheid kwijt en is het proces niet meer helend. Voor die genezing van angst heb je dus dat evenwicht nodig tussen veiligheid en ongemak. En naarmate dat je het ongemak ombuigt naar comfort groeit de comfortzone en vermindert de angst.

Wat je nog zal nodig hebben om te durven creatief zijn is om er voor te kiezen jezelf niet af te straffen met gedachten die destructief zijn. Als je die gedachten voelt binnenkomen dan kan je jezelf aan het volgende herinneren:

Als het de moeite waard is om geoefend te zijn, is het dus ook de moeite waard om te oefenen.

 

Advertisements

Zo veel invloed, zo veel kansen

Hallo,

Als mensen een pasgeboren baby zien dan worden ze vaak een beetje stil. Het is heel ontwapenend eigenlijk. Zo kwetsbaar, en zo veel potentieel. En het is eigenlijk nog lang niet zo algemeen gekend hoeveel invloed de directe omgeving van een pasgeborene heeft op de basisovertuigingen die het kind zal meedragen. Die basis overtuigingen zullen de persoonlijkheid van het kind sterk beïnvloeden. Het is eigenlijk zelfs zo dat de omgeving van de baarmoeder dat ook al sterk doet. Bijvoorbeeld als de moeder stress beleeft tijdens de zwangerschap dan zal de baby zich als het ware voorbereiden op een harde wereld.

Het mooie is dat de invloed die we kunnen hebben op het veiligheidsgevoel van onze kinderen, en invloed in het algemeen, niet stopt na die eerste indrukken in die eerste maanden. De grootte van het effect van één enkele ervaring zal misschien een beetje afnemen, maar de kans om bijvoorbeeld angst en spanningen te genezen die blijft zeker aanwezig.

Het is nooit te laat om veiligheid te bieden, contact te versterken, vreugde op bouwen en je kind te helpen van spanningen te genezen.

Dat vind ik een hele krachtige gedachte.

SONY DSC

Dat betekent namelijk dat je als ouder helemaal niet perfect moet zijn. Als je bereid bent om te beseffen dat je die kansen hebt, en als je bereid bent om bij jezelf te checken wat jij heel belangrijk vind, wat jouw kind nodig heeft, en wat jij jouw kind heel graag wil geven, dan is er eigenlijk niets die daarvoor in de weg hoeft te staan. Ik vind het fijn om de kans te kunnen nemen mensen er aan te herinneren dat er eigenlijk helemaal niets hoeft of moet.

Er is niets dat moet, je hebt zelf de kans om te kiezen en datgene te doen en te laten waar jij je goed bij voelt en wat jij belangrijk vind. Kiezen is zo krachtig. En we vergeten soms hoeveel kracht we eigenlijk hebben. Het is een geschenk om die kracht te hebben. Om te kunnen kiezen, en soms misschien wat eng om te beseffen dat het aan ons is om te bedenken wat we er mee gaan doen. En wat wil jij er mee doen? Er is zo veel werk te doen, en we zijn er allemaal om bij te dragen aan elkaars leven. Wat een bevrijding om het zo te bekijken. niet?

We zijn vanuit onze cultuur zo gewend om het allemaal zo te ervaren alsof het ons overkomt. En alsof we geen ruimte hebben om onze eigen keuzes te maken. Dat we naar ons werk “moeten”, dat we ons huis “moeten” afbetalen, “dat we wel meer tijd met onze kinderen zouden willen spenderen maar dat we gewoon “geen tijd hebben”.

Ik heb jaren lang met zulke gedachten rond gelopen. En ik had mijn tijd en mijn budgetten dusdanig krap ingedeeld dat er effectief geen ruimte meer was om een steek te laten vallen. En op het moment dat ik die keuzes maakte, om “mezelf vast te zetten” hield ik er geen rekening mee dat ik me misschien wel eens minder goed zou voelen. Ik plande maar in, en aan het eind van de dag, week, maand, jaar besefte ik dat ik moe was. En dat ik mijn dochter naar de opvang bracht, en ze was daar zo veel uren in een dag, en zoveel dagen in de week was. Ik zag dat ze er onder leed, en ik zag geen opties. Geen kansen om het voor haar en voor mezelf anders te regelen. Ik voelde me machteloos.

Weet je, het idee dat je de hele dag moet gaan werken, en waarschijnlijk ook nog in de file moet gaan staan om een job te doen waar je niet helemaal kan achterstaan, en dan aan het eind van de dag thuis te komen. versleten. Allemaal omdat je dan dat huis kan betalen dat je net de hele dag hebt leeg gelaten, dat wordt ook wel eens een “rat race” genoemd. En ik kan wel zien waar die term vandaan komt 😉

Ik begin nu meer en meer te zien dat ik zelf de touwtjes in handen heb, wat betreft, wat ik met mijn leven ga doen. Hoe ik mijn tijd ga invullen. Hoe ik ga bijdragen aan de levens van anderen. En nog meest van al. Hoe ik een voorbeeld kan laten zien aan mijn dochter. Hoe zij niet hoeft op te groeien met het idee dat het haar allemaal overkomt. Of denkt dat ze moet. Of dat ze niet veel ruimte zou hebben om keuzes te maken.

Dat is het grootste geschenk dat ik haar kan geven. Om zelf te kiezen dat leven te leiden dat aansluit bij mijn eigen waarden en normen. Om die keuzes te maken, die trouw zijn aan hoe ik me voel en die mijn vervullen.

En weet je, ook dat hoeft niet perfect te zijn. Perfectie is eigenlijk gewoon een barrière die afschrikt om ergens aan te beginnen. Als iets het waard is om energie in te steken, is het dat ook waard als je dat maar een beetje doet. Dus kleine stapjes, … en die maken het verschil. 🙂

Boeken die kunnen helpen als dit bij jou resoneert:

Als je je kind wil helpen om van spanningen te genezen: tears and tantrums

Als je wil leven in lijn met jouw waarden en noden: non violent communication